Kurzołaki / Historyjki
Historie
spod łóżka.
W Zapyziałym Zakamarku każdy ma coś za uszami. Nawet jeśli nie ma uszu.
Poznaj marzenia, sekrety i dziwactwa mieszkańców najbardziej zakurzonego kąta pod łóżkiem.
Poznaj mieszkańcówKup Kurzołaki
Uwaga, tu się nie sprząta!
Kurzołaki i ich świat
Kurzołaki żyją w lepkim od brudu i kurzu kącie pod łóżkiem. Z uwagi na swój mocno mroczny i niechlujny klimat miejsce to zwie się Zapyziałym Zakamarkiem lub w skrócie Zakątkiem.
Stwory czują się w nim wyśmienicie. Mówią, że nie zamieniłyby swojego obskurnego kąta na nic innego. W wypucowanych kuchniach i wonnych łazienkach swędzą je odwłoki i pęcznieją brzuchy.
Zakamarek jest świadkiem wielu afer, bowiem Robale i Flejtuchy to rodziny cokolwiek zdziwaczałe i kłótliwe. Kiedy się nudzą, a robią to bez przerwy, wszczynają bójki dla zabawy. Oj tak, ten podłóżkowy świat to miejsce intrygujące.
Szczególny rwetes podnosi się, gdy pod łóżko wtoczy się jakaś słodziutka, błyszcząca Landrynka. Wówczas cały naród podnosi się do bezpardonowej walki o przywilej zlizania kolorowej słodkości.
Między bijącymi się Flejtuchami i Robalami przemyka mydlany golem zwany Pucą. Kostka Mydła jest zmorą wszelkich kurzołaków, w których przypadku mycie naprawdę skraca życie…
Szczypawka Nieśmiałka

RobaleOwa Szczypawka to największy tchórz Zapyziałego Zakamarka. Boi się dosłownie wszystkiego i wszystkich. Nie ma przyjaciela, no bo jak tu komuś zaufać, skoro wokół tylko podgryzanie, szczypanie, obrzucanie glutami i intrygi wokół Landrynki. Ufff…
Dlatego Nieśmiałka wychodzi z norki zwykle, gdy nikogo nie ma w pobliżu i pośpiesznie tuptając, załatwia swoje sprawy. Kupuje wędzone paprochy na gulasz, zamiata „koty” i zbiera ziarenka cukru.
Marzy o otworzeniu zakładu krawieckiego lub fryzjerskiego, aby wykorzystać finezję swych szczypiec. Tylko najlepiej, żeby nie musiała obsługiwać żadnych klientów…
Wróć do postaciŁajnośnur

FlejtuchyŁajnośnur jest niegroźnym mrukiem i samotnikiem. Nie bierze udziału w zakamarkowych awanturach, a i tak po każdym większym incydencie staje się głównym podejrzanym, skazanym na jeszcze większą banicję.
Łajnośnur znosi to z pokorą, przypisując niechęć swojej aparycji, woni i kontrowersyjnemu imieniu. Bywał już tak zwaną czarną owcą, kozłem ofiarnym i wyrzutkiem. No cóż, bywa!
Szkoda tylko, że większość stworów nie chce się dowiedzieć, jakim życzliwym potrafi być przyjacielem.
Aby przekonać do siebie Robale i Flejtuchy w przyszłości ma zamiar otworzyć park rozrywki. Będzie tam tor do jazdy na guziku, boisko do gry w piłkę lewym odnóżem oraz karuzela do stania na głowie. Ale póki co Łajnośnur musi najpierw znaleźć zgubiony ogon, bo ten ze starej sznurówki wydaje się mu nietwarzowy.
Wróć do postaciGenerał Gałganek

FlejtuchyGenerał Gałganek o pseudonimie Łach jest naczelnym wodzem bandy Flejtuchów. Na krążące pogłoski o zbliżającej się Wielkiej Rozróbie Robali z Flejtuchami odpowiada krótko: „Wszystko pod kontrolą”. I rzeczywiście trzyma swoją rozbrykaną zgraję w gotowości. Jego plan ćwiczeń wojskowych przewiduje:
Poniedziałek: wkuwanie na pamięć mapy Zakątka
Wtorek: manewry unikowe przed packą na muchy
Środa: unieruchamianie wroga pajęczyną
Czwartek: strzały z katapulty ze znoszonej skarpety
Piątek: bieganie w formacji bez ładu i składu
Sobota: cerowanie sztandaru
W niedzielę natomiast stwory pędzą na wojskową defiladę. Jest przejazd służbową wrotką i odznaczanie bohaterów Orderem Zardzewiałego Kapsla. Na koniec banda wyje pieśń zagrzewającą do boju.
Wróć do postaciPancerny Mięczak

RobaleDostojny Ślimak sunie majestatycznie przez aleje Zapyziałego Zakątka. To potomek dumnego, królewskiego rodu Ślimorów Spod Kamienia, który wstąpił do wojsk pancernych.
Ozdabia się znalezionymi tu i ówdzie guzikami, które służą mu za zbroję. Tej po prawdzie nie potrzebuje, chociaż chodzą słuchy, że guzikami uzupełnia nimi braki w popękanej skorupce.
Niech nie zwiedzie nikogo prędkość Mięczaka, ten ślizga się i driftuje na swoim śluzie, zmywając po drodze wszelkie plamy i gluty. Istne utrapienie dla dbającej o Czystość Pucy…
Wróć do postaciMrówka Trutka

RobaleTrutka pochodzi z wielkiej rodziny mrówek. Mieszka w znoszonej i zakurzonej skarpecie. Kiedy naje się pieprzu, co zdarza się jej nader często, dostaje zadyszki, chrypy i bolesnych wzdęć. Staje się wówczas niepokojąco napastliwa.
Eksploduje wielkimi stosami chlupiących jajek, które pękając z hukiem oblewają wszystko wokół toksyczną zawartością. Nieszczęście gotowe gdy w pobliżu znajdzie się stwór, który po takiej akcji słabnie na długie godziny. Robale tracą też pamięć a Flejtuchy resztki rozumu.
Nietrudno się domyśleć, że stwory boją się Trutki jak ognia i omijają ją z daleka. Niektóre piszą nawet do niej listy z prośbą o łaskę, ale jak dotąd korespondencja pozostaje bez odpowiedzi.
Wróć do postaciSoczek ze słomką

FlejtuchySoczek jest spokojny tylko wtedy, kiedy śpi. Najczęściej jest kłębkiem nerwów i sam mówi o sobie, że jest zbełtany. I nie ma się specjalnie czemu dziwić, bowiem Soczek jest nieustannie atakowany przez Plujkę i Mrówkę.
Poirytowany nie mówi tylko syczy a nawet bulgocze. Najsilniejsze wzburzenie objawia się pyrkaniem, co sprzyja zresztą fermentacji.
W razie ataku zawsze ma w zanadrzu kilka sztuczek. Za najbardziej nieprzyjemne stwory uznają: strzał sokiem w oko, zmiażdżenie kartonem, zatrucie wroga sfermentowanym kartonem oraz ogłuszenie sykiem. Trzeba przyznać, że Soczek jest niezwykle skuteczny.
Wróć do postaciMazia Glazia

FlejtuchyMazia z rodziny Glutów tkwi pod łóżkiem na środku podłogi i z każdym dniem staje się coraz większa. Choć najbardziej lubi odżywiać się kisielem, nie pogardzi też lodami i sokiem poziomkowym.
Tajemnicą Mazi jest fakt, iż wstydzi się ona samej siebie. Wręcz nie cierpi swojego wyglądu i gdy tylko przypadkiem się zobaczy, kurczy się, zwija w kulkę i ucieka w sobie tylko znanym kierunku. Pędzi na złamanie karku, chociaż w jej przypadku to sformułowanie nie ma zastosowania. Po drodze zbiera kurz i okruchy tak długo, aż wyczerpana zatrzyma się wreszcie w jakimś dusznym kącie.
Mazia ma jedno marzenie. Chciałaby poznać Glutka, założyć rodzinę i doczekać się gromadki gluciątek. I tylko ta myśl trzyma Mazię przy życiu.
Wróć do postaciKichacz

RobaleKomar „Kichacz” nie ma łatwego życia. Od jajeczka jest uczulony na pomarańczowy kolor. Ta wydawałoby się miła barwa wywołuje u niego liszaj i ataki kichania, podczas których wytwarza wokół siebie gęste zapylenie. Stwory znajdujące się przypadkiem w tym miejscu, znikają na długie tygodnie.
Po zachorowaniu Kichacz stosuje naturalne terapie takie jak okłady z liścia kapusty i moczenie odnóży w rosole. Aby uniknąć tej krępującej przypadłości Kichacz przemyka po Zapyziałym Zakamarku w poszukiwaniu ewentualnego niebezpieczeństwa.
Po zauważeniu pomarańczowego przedmiotu, natychmiast pokrywa go błotem.
Chodzą słuchy, że Kichacz nosi się z zamiarem wprowadzenia w Zakątku zakazu używania pomarańczowych majtek, picia soku mandarynkowego i zapinania bursztynowych guzików.
Wróć do postaciKornik Głodomór

RobaleKornik Głodomór ma jedną pasję. Lubi jeść, a właściwie wgryzać się we wszystko co przypomina mu dawno niewidziane drzewa.
Z tego też powodu wyrył w drewnianej podłodze Zakamarka mnóstwo korytarzy, które utworzyły labirynt. Ma w związku z tym wiele zabawy.
Cieszy go zwłaszcza uwięzienie w labiryncie Plujki, cierpiącej na długotrwałe ataki czkawki w jego towarzystwie. Poirytowana mucha wypluwa z siebie wówczas chmarę złośliwych muszek. Kornik łapie je i sprzedaje na Czarnym Rynku w komórce na węgiel. Ale to już zupełnie inna historia.
Wróć do postaciWyzuta Guma

FlejtuchyStara Guma mieszka przyklejona do ramy łóżka. Tkwi tam od bardzo dawna i widziała już niejedno.
Wciąż pachnie truskawkami i nie znajdziesz u niej oznak starości.
Guma ma słabość do słodyczy, toteż gdy tylko zauważy łakocie wyciąga swój długaśny jęzor w ich kierunku. I nieważne do kogo należą cukierki. Guma musi je mieć.
Kiedyś Robale zorganizowały krucjatę przeciwko Gumie. Chciały ją unieszkodliwić, obrzucając solą do kąpieli. Nic z tego. Naraziły się tylko na śmiech i drwiny.
Wróć do postaciPleśniak

FlejtuchyJako wytwór długotrwałego leżakowania w tornistrze przez cały okres wakacji, Pleśniak jest mistrzem nicnierobienia. Wyleguje się pod łóżkiem od rana do nocy i drzemie przeraźliwie chrapiąc. Ale są momenty, gdy fruwa po Zakątku niczym odrzutowiec. To przeciągi i wszędobylski odkurzacz nie dają mu spokoju.
Wtedy stwór nadyma się i pochłania w swój zatęchły brzuch wszystkie napotkane stwory. Robale i Flejtuchy nie mogąc znieść nieznośnego aromatu, nacierają się fusami z herbaty.
W końcu zziajany Pleśniak opada bez sił na podłogę, dając uciec zzieleniałym ze strachu stworom. Podobno są one tak odurzone fetorem, że proszą Szczypawkę Nieśmiałkę o udzielenie schronienia w jej przytulnej norce. Nic jednak z tego, gdyż natarczywe pukanie do drzwi powoduje u robaczycy odruch nakrycia się kołdrą i udawania nieistnienia.
Wróć do postaciPlujka Bania

RobalePlujka jest tłusta. Stąd niektóre stwory nazywają ją Bania. Ale tak naprawdę wołają na nią Plujka, bowiem w sytuacjach stresowych dostaje uciążliwej czkawki. Wypluwa wówczas całe obłoki złośliwych i nieznośnych muszek.
Kiedy zobaczy kornika Głodomora, ataki czkawki są wręcz chorobliwe. Czasem pomaga jej Szczypawka, która, głaszcząc ją po połyskliwym odwłoku, potrafi ją tym uspokoić.
Pleśniak natomiast w jej towarzystwie dostaje furii. Rozpyla wówczas swój nieświeży oddech z wielką zaciętością, doprowadzając muchę do omdleń i histerycznego bzyczenia.
Wróć do postaciUtykacz

RobalePająk „Utykacz” byłby najszczęśliwszym stworem podłóżkowej krainy gdyby nie jeden kłopot. Otóż nasz pajączek posiada wyłącznie lewe nogi. Ósme prawe odnóże zgubił wiele lat temu i szuka do dziś, a że chodzi wyłącznie w lewą stronę, mocno utykając, sytuacja jest kłopotliwa.
Inne stwory starają się pomóc koledze, znosząc mu rzekomą prawą nogę. Utykacz przyjął już zapałkę bez łebka, skórkę od kiełbasy, ogonek od jabłka i zardzewiałą śrubkę.
Och, ciężkie jest życie pająka Utykacza.
Wróć do postaciBaron Farfocel

FlejtuchyFarfocle to pęczki brudu, kurzu i paprochów. Są wścibskie i wszędobylskie. Chodzą do tyłu, mówią wspak. Nigdy nie śpią i nie jedzą.
Założycielem rodu jest Baron Farfocel von Kiszka, który całymi dniami toczył się po zakurzonej podłodze w celu zwiększenia swojej masy. Założywszy rodzinę, zapoczątkował sagę Farfocli. Sensem życia i nakazem nestor rodu uczynił tak zwane „obrastanie”. Odtąd następne pokolenia, czcząc pamięć przodka, bezustannie zajmują się obrastaniem brudem.
Kiedy Farfocle się nudzą, zabawiają się w chowanego. Jest to tylko im znana odmiana tej zabawy, polegająca na połykaniu przez kłaczki przedmiotów i stworów. Istnieje legenda, mówiąca o tym, że zagubiona noga Utykacza tkwi od dawna w Baronie. Plotki głoszą, że nie ma ona ochoty na powrót do właściciela.
Wróć do postaciKudłacz Dźgacz

FlejtuchyKudłacz jest zwitkiem włosów i nitek i jako jedyny w Zakątku nie ma wieku. Jest jednocześnie własnym dziadkiem, ojcem i synem. Nie ma też płci, więc bywa również babcią i siostrą. Jednym słowem jest uniwersalny i ma nieprzemijającą urodę.
No i najważniejsze, chociaż nie bywa uduchowiony, to czasem zachowuje się jak duch. Przenika wówczas przez ciała i przedmioty, nie wywołując tym zresztą żadnego zgorszenia.
Na pewno jesteście ciekawi, dlaczego ten motek zwie się Dźgaczem. Otóż posiada on w swoim kłębku igłę do cerowania skarpet, która służy mu do dźgania innych stworów. Robi to chętnie, zaśmiewając się przy tym do łez.
Wróć do postaciMól Książkowy

RobaleMól mieszka w książeczce do nabożeństwa i dlatego co noc śpiewa kolędy. Na co dzień zajmuje się opychaniem makulaturą. Zjadł już trzynastotomową encyklopedię, „Poradnik spawacza”, „Wspomnienia samuraja” i „Atlas Indonezji”. Lubi pożerać też gazety, akta sądowe i dzienniki lekcyjne.
Charakteryzuje się wybitną pamięcią i intelektem wykorzystywanym do opracowywania taktyk i manewrów wojennych.
Mól jest bardzo chorowity, a lista jego zaburzeń ciągnie się w nieskończoność. Cierpi na przykład na natrętne mlaskanie poposiłkowe, wysypkę drukarską, zatrucie gazetowe (od tłustego druku), a ostatnio zapadł w melancholię po pożarciu raportu o zanieczyszczeniu środowiska naturalnego.
Wróć do postaciPuca — kostka szarego mydła

PucaOdkąd kostka szarego mydła zamieszkała w Zapyziałym Zakamarku, pragnie tylko zamienić ten obskurny kąt w miejsce higieniczne. Jest zdegustowana pokładami brudu, toteż z wielką determinacją całymi dniami pokrywa mydlaną mazią podłóżkową krainę. Wypucowała już podłogę i nogi łóżka. Każdy ze stworów doświadczył również gruntownego szorowania od czułek po odnóża i od szczytu po spód.
Posługuje się takimi metodami jak: smarowanie mazią, paraliżowanie pianą oraz dezorganizowanie przeciwnika chmurą baniek. Stwory nie cierpią tych zabiegów z całego serca i na widok Pucy wieją jak opętane, próbując chować się w podłogowe szczeliny. Kostka jednak, mimo nadwagi jest bardzo skuteczna.
Stwory skarżą się potem na liczne dolegliwości, wywołane szokiem sanitarnym. Plujka na przykład doświadczyła napadowego skrętu kiszek, Gałganek spuchł jak balon, Głodomór wyłysiał, Mazia zzieleniała, a Pleśniak pożółkł, Wyzuta natomiast na tydzień zamieniła się w galaretkę.
Wróć do postaciLandrynka
SłodyczeLandrynka miała dość bycia przedmiotem pożądania, obślizgłym trofeum w lepkich łapkach Robali i Flejtuchów. Każdy chciał ją zdobyć. Nikt nie zapytał, czego chciała ona.
Landrynka uznała, że pora skończyć z podziałem na tych, którzy liżą, i tych, których się liże.
Stanęła na czele zbuntowanych żelkowych misiów i wszelkich zapomnianych okruszków. Pod jej sztandarem znalazło się miejsce dla każdego, kto choć raz przykleił się do podłogi i został uznany za straconego. Żelki odzyskały sprężystość, okruszki nabrały znaczenia, a w Zapyziałym Zakamarku po raz pierwszy zapachniało rewolucją. I trochę truskawkami.
Landrynka dowodzi z wielkim zapałem. Zwołuje narady, wygłasza płomienne przemowy i stanowczo zabrania podjadania własnych oddziałów. To ostatnie sprawia pewne trudności, zwłaszcza podczas dłuższych oblężeń.
Robale i Flejtuchy początkowo wyśmiewały słodką armię. Teraz śmieją się rzadziej. Trudno bowiem zachować powagę, kiedy żelkowy miś przytrzymuje ci odnóża, a rozwścieczona Landrynka okłada cię sztandarem.
Podobno po zwycięstwie zamierza zaprowadzić w Zakątku nowy porządek. Na razie ogłosiła tylko pierwszy zakaz: żadnego lizania dowództwa.
Wróć do postaciŻELEK to ANYŻOWY ŻELEK!
LEPIEJ TAKIEGO NIE SPOTKAĆ!

Zapyziały Zakamarek
Tu każda drobinka
ma swoją historię.
A przy planszy zaczyna się wspólna rozróba.
Odkryj grę KurzołakiKup Kurzołaki